Nasza Małgosia Buczek na wózku, zdobyła swoje „K2” - Gratulacje

12 maja o godz. 12 Janusz Świtaj, wraz z siódemką innych osób niepełnosprawnych (min. naszą Małgosią Buczek, żoną naszego kolegi z IKS Jezioro Tarnobrzeg Andrzeja Buczka), które poruszają się na wózkach, zdobyli swoje „K2”. Za nazwą „K2” kryje się krakowski kopiec Kościuszki.
Wzgórze, na którym wznosi się kopiec, ma około 300 m n.p.m., a wysokość samego Kopca jest równa 35,54 m. Dla kogoś, kto jest w pełni sił, wejście na szczyt i zejście z niego zajmuje około 10 minut. Dla osób, które w minioną sobotę wyprawiły się na kopiec, było to prawdziwe K2.
Siedmiu uczestników projektu było całkowicie sparaliżowanych i poruszało się na elektrycznych wózkach inwalidzkich. Jedna osoba wjechała na zwykłym wózku.

Wejście na szczyt i zejście z niego zajęły uczestnikom 42 minuty. Mimo silnego wiatru, burzowych chmur i deszczu, cała ósemka dotarła do celu. Zdania, które najczęściej tego dnia powtarzali, brzmiały: „Jestem szczęśliwy/a”, „Spełniłem swoje marzenie”. Ósemce śmiałków towarzyszyli Anna Dymna, a także pracownicy i wolontariusze Fundacji – Mimo Wszystko, opiekunowie, przyjaciele i wielu dziennikarzy. Na szczycie uczestnicy projektu połączyli się telefoniczne z Kingą Baranowską, zdobywczynią siedmiu ośmiotysięczników, ambasadorem wyprawy na „K2”.

Po zejściu z kopca Kościuszki, Anna Dymna, pomysłodawczyni wyprawy, rozdała uczestnikom dyplomy potwierdzające zdobycie „K2”. Podkreśliła, że kiedy ludzie są razem i nawzajem się wspierają, to nie ma dla nich rzeczy niemożliwych. Dodała, że mówienie o tym, że osoby niepełnosprawne też chcą normalnie żyć i spełniać swoje marzenia, niewiele daje. Trzeba takich wypraw, jak ta na „K2”, aby o tym opowiedzieć bez słów.
– Pamiętajcie, że jesteśmy razem, nie jesteście sami – aktorka zwróciła się do uczestników wyprawy. – Życie jest piękne i każda chwila tego życia jest warta przeżycia – podkreśliła dodając, że każdy ma swoje K2, którego szczyt powinien osiągnąć.

Małgorzata Buczek - wyprawę na „K2” dedykowała swojemu mężowi Andrzejowi.
Mój mąż Andrzej, mimo swego kalectwa jest zaradny i pracowity. Wszystkie czynności związane z opieką nade mną wykonuje sam. Również prowadzenie domu spoczywa na jego barkach. Jednak, kiedy trzeba zrobić cos „większego” Np. umyć okna, zetrzeć kurze z wysokich półek, czy wymienić żarówkę zaczynają się problemy. Gdy przychodzą przedświąteczne porządki jesteśmy zmuszeni wynająć osobę, która nas w tym wyręcza… Pomimo wielu braków i problemów codziennych mogę śmiało stwierdzić, a nawet wykrzyczeć, że jestem szczęściarą! Zawsze w życiu wszystko załatwiałam sobie sama, nie sposób tego wszystkiego tutaj opisać, ale mam nadzieje, że będę miała okazje opowiedzieć. Kocham i jestem kochana, a to największa wartość w życiu i dlatego pragnę zdobyć K2 dla mojego kochanego męża. Mówią, że można góry przenosić i ja chcę zdobyć ten szczyt dla niego, osiągnąć nieosiągalne za jego miłość, troskę, cierpliwość za to, że jest! Ja bez niego umieram, brak mi tchu, dusze się... nienawidzę najkrótszych rozstań. Chciałabym zrobić mu niespodziankę, szczęśliwą niespodziankę, bo jak inaczej najlepiej mogę wyrazić swoją miłość i wdzięczność? I podziękować. Jest to moje marzenie.
Gratulacje od nas wszystkich Małgosiu.